Acute prostatitis is een ontstekingsziekte, meestal van infectieuze aard, die gepaard gaat met zwelling en de vorming van zweren in de weefsels van het gelijknamige orgaan. Vroeger werd aangenomen dat het vooral oudere mannen treft, maar uit onderzoek blijkt dat de pathologie merkbaar ‘jonger’ is geworden. En momenteel komt prostatitis voor bij patiënten van middelbare leeftijd.
Tijdens de behandeling is het niet alleen toegestaan om medicijnen te gebruiken, maar ook het gebruik van volksremedies in overleg met een specialist.
Oorzaken van pathologie
Acute prostatitis wordt gediagnosticeerd bij 30-50% van de mannen, meestal in de meest werkende leeftijd, dat wil zeggen van 30 tot 50 jaar. Deze ontsteking leidt tot:
- erectiestoornissen;
- onvruchtbaarheid;
- depressie.
De veroorzaker van de ziekte bestaat voornamelijk uit niet-specifieke infectieuze agentia. Dit zijn pathogene micro-organismen zoals E. coli, stafylokokken, streptokokken, enz. Maar soms wordt acute prostatitis veroorzaakt door andere pathogenen die verband houden met seksueel overdraagbare aandoeningen - chlamydia, ureaplasmose, gonorroe, mycoplasmose. Vaak is de oorzaak opportunistische microflora - Candida-schimmels.
De belangrijkste redenen voor de ontwikkeling van prostatitis zijn infecties, meestal via de transcanaliculaire route. Dit gebeurt via de uitscheidingskanalen van de prostaatklier. Omdat ze zich openen in de wand van de achterste urethra, wordt de ontwikkeling van prostatitis beïnvloed door de aanwezigheid van een ziekte zoals urethritis.
Acute cystitis (ontsteking van de blaas veroorzaakt door bacteriën) komt zelden voor bij mannen. Maar als dat zo is, dan lijdt de prostaat in dergelijke gevallen, waarin de pathogene microflora binnendringt. De introductie van bacteriën in het orgel vindt veel sneller plaats als er bijkomende pathologieën zijn: stenen in de urethra, die een verhoogde intra-urethrale druk veroorzaken.
Soms is het mogelijk om een ontstekingsproces te ontwikkelen als gevolg van de penetratie van een infectie via de bloedbaan, omdat de prostaat wordt gevoed via een ontwikkeld arterieel en veneus netwerk. Dit gebeurt wanneer er brandpunten van chronische ontstekingen in het lichaam zijn, maar deze hebben niets met de prostaat te maken. Infecties worden hematogene wijze overgedragen via sinusitis, tonsillitis, bronchitis en zelfs cariës.
De aanwezigheid van cholecystitis (galblaasziekte) veroorzaakt ook de ontwikkeling van acute prostatitis. Soms is lymfogene overdracht van infectie vanuit de darmen mogelijk (bij proctitis en colitis).
Niet-infectieuze factoren bij de ontwikkeling van prostatitis zijn de aanwezigheid van congestie in de bekkenvaten, onregelmatig seksleven en de stoornissen ervan. In het bijzonder is prostatitis mogelijk bij mannen die onderbroken geslachtsgemeenschap beoefenen.
Factoren die de ziekte veroorzaken zijn:
- sedentaire levensstijl;
- spijsverteringsstoornissen (voornamelijk frequente obstipatie);
- onderkoeling en verminderde immuniteit;
- spataderen;
- overmatig alcoholgebruik.
Basisvormen
Er zijn drie vormen van de ziekte:
- Catarrale. Vooral de kanalen van de prostaatklieren raken ontstoken, maar op macroniveau zijn er geen veranderingen. In de kanalen zelf worden processen van degeneratie van het integumentaire epitheel waargenomen, in het stroma is er milde zwelling, de bloedvaten zitten vol met bloed.
- Folliculair. Het is mogelijk zowel de omgekeerde ontwikkeling van het proces als de toename ervan, wanneer prostatitis in de folliculaire vorm verandert en het ontstekingsproces het weefsel van de prostaatklier al aantast. Het orgel wordt groter en slapper. Focale infiltraten verschijnen rond de kanalen.
- Parenchymateus. Het ernstigste stadium van de ziekte. Hiermee beïnvloedt het ontstekingsproces de hele klier en wordt een abces gevormd. Als het verloop van de ziekte ongunstig is, kan deze opengaan en komt er pus in de darmen, blaas en urethra terecht.
Symptomen
Veel voorkomende symptomen zijn urinewegstoornissen, pijn en uitingen van intoxicatie - zwakte, misselijkheid, braken, duizeligheid en andere onaangename verschijnselen die ongemak veroorzaken.
De overige symptomen van acute prostatitis komen overeen met de ontwikkelingsstadia van het proces:
| Stadium | Symptomen |
|---|---|
| Catarrale | De eerste tekenen zijn een gevoel van zwaarte en pijn in het perineum. Dysurische stoornissen treden op, dat wil zeggen stoornissen bij het plassen, verhoogde frequentie en het optreden van pijn of stekend gevoel tijdens het proces. De lichaamstemperatuur blijft meestal normaal, soms stijgt deze lichtjes. De diagnose in dit stadium omvat het onderzoeken van prostaatsecreties. Het kan een toename van het aantal leukocyten laten zien, de aanwezigheid van mucopurulente draden. Een urinetest toont een toename van leukocyten aan. In dit stadium wordt prostaatmassage niet voorgeschreven vanwege pijnlijke gevoelens. Maar met medicamenteuze behandeling kunt u binnen 7-10 dagen van de pathologie afkomen |
| Folliculair | De symptomen zullen duidelijker zijn. Deze fase gaat gepaard met doffe, pijnlijke pijn die gelokaliseerd is in het perineum, maar kan uitstralen naar de anus, het rectum of de lumbale regio. Het plassen wordt zo pijnlijk dat urineretentie mogelijk is. De ontlasting is moeilijk, ook vanwege de hevige pijn. De lichaamstemperatuur stijgt tot 38 graden, de algemene gezondheid verslechtert. De patiënt ervaart:
|
| Parenchymateus | Bij acute parenchymale prostatitis stijgt de temperatuur tot 39 graden. Koorts of koude rillingen komen voor. Het plassen kan frequent zijn, maar meestal is het moeilijk, zelfs helemaal stoppen, omdat pogingen om de blaas te legen gepaard gaan met hevige pijn. Winderigheid verschijnt, de spijsvertering wordt verstoord en constipatie treedt op. Er wordt pijn gevoeld in het rectum. Ze gaan van pijnlijk naar kloppend. Een persoon probeert een positie te vinden waarin hij geen pijn voelt (meestal wanneer hij met opgetrokken benen ligt). Bij de acute vorm van prostatitis wordt vergroting en zwelling van de prostaatklier waargenomen. Er kan een afscheiding uit de urethra zijn die wit of geelachtig groen is |
De gevolgen van acute prostatitis kunnen sepsis (algemene bloedvergiftiging), cystitis of pyelonefritis zijn. Als de ziekte zich met dergelijke complicaties ontwikkelt, heeft de patiënt een ziekenhuisopname nodig. Maar in milde gevallen kan de pathologie thuis worden behandeld.
Behandeling
Therapie voor acute prostatitis moet alomvattend zijn. De behandeling omvat het elimineren van de oorzaak van de ziekte, dat wil zeggen pathogene micro-organismen. In dergelijke gevallen worden antibiotica of een combinatie daarvan gebruikt, omdat één medicijn zelden het gewenste effect geeft.
Met een tijdige behandeling verdwijnen de symptomen snel, letterlijk binnen een paar dagen. Maar de arts schrijft een kuur van minimaal 4 weken voor om het lichaam volledig te reinigen van schadelijke bacteriën, terugval te voorkomen en het proces chronisch te maken.
Antibiotica worden alleen voorgeschreven op basis van de resultaten van tests die de veroorzaker van de ziekte en de resistentie ervan tegen bepaalde medicijnen hebben geïdentificeerd. Er wordt ook rekening gehouden met andere factoren. Geneesmiddelen uit de groep van aminoglycosiden en bèta-lactams dringen bijvoorbeeld slecht door in prostaatweefsel.
Antibiotica uit de groep van fluorochinolonen en macroliden hebben een hoger penetrerend vermogen.
Maar niet alleen het doordringend vermogen is belangrijk, maar ook de kracht van de bacteriedodende werking. Daarom worden soms macroliden en andere medicijnen voorgeschreven. De vormen van afgifte van dergelijke medicijnen kunnen verschillen.
Kaarsen worden vrij zelden gebruikt. In ernstige gevallen van de ziekte is intraveneuze toediening van antibiotica geïndiceerd (en in een ziekenhuisomgeving). In milde gevallen wordt de behandeling poliklinisch uitgevoerd, de patiënt neemt thuis pillen.
Pijnstillers en ontstekingsremmende niet-steroïde geneesmiddelen worden gebruikt om pijn te verlichten. Ze verlagen de temperatuur, maar soms worden aanvullende antipyretica voorgeschreven. Voor ernstigere pijn wordt kortdurend gebruik van opiaten toegepast.
Bij de behandeling van acute prostatitis speelt het drinken van veel vocht een belangrijke rol, bij voorkeur cranberrysap of rozenbottelafkooksel om de urinewegen te spoelen, intoxicatie te verminderen en de ontwikkeling van blaasontsteking en pyelonefritis te voorkomen. Er worden milde laxeermiddelen zoals vaselineolie gebruikt.
Bij problemen met plassen kunnen krampstillers en alfablokkers worden voorgeschreven.
Als er sprake is van spierspasmen, neem dan spierverslappers.
Volksremedies
Behandeling van de ziekte met folkremedies is alleen mogelijk als aanvullende therapie, die het effect van het nemen van medicijnen versterkt.
Een populair volksgeneesmiddel zijn pompoenpitten. Het is bewezen dat ze veel zink bevatten, wat een ontstekingsremmende werking heeft. Om de vereiste dosis van deze stof te krijgen, volstaat het om één keer per dag voor de maaltijd 30 g gepelde rauwe zaden te eten.
Je kunt een mengsel maken op basis van pompoenpitten (niet gebakken) en honing:
- Maal 500 g gezuiverde grondstoffen met een vleesmolen of blender.
- Voeg een glas niet te vloeibare honing toe.
- Meng grondig tot een zodanige consistentie dat er balletjes ter grootte van een noot van het mengsel kunnen worden gevormd.
Het product wordt in de koelkast bewaard. Je moet 1-2 van deze ballen per dag eten, een half uur voor de maaltijd. Het geneesmiddel moet grondig worden gekauwd en mag niet onmiddellijk worden ingeslikt.